turbulentie

zo stel ik me turbulentie voor

op een lange vlucht

een lichte schommeling

wordt hevig schudden

heen en weer

een luchtspiegeling?

een val?

een zwerm gevaar?

paniek

zwelt aan

controle

kwijt

een

zware bui

dreigt en blijft

hangen

ik tril

gissend

naar de oorzaak

of de stappen die

gezet zijn

hoeveel berichten

heen

en weer

wachtend

en vertrouwend

op mijn

piloot

en dan

een zucht van opluchting

als gevaar is geweken

en evenwicht herwonnen

op een lange vlucht

vooruit

a more loved one

Het stond er wit op rood. Ik wil je. Een ideaal geschenkboek voor geliefden. Met tekeningen die er geen doekjes om wonden. Gekocht op de Boekenbeurs in 2012. 7 jaar geleden dus. Zij was toen niet mee. Dat wist ze wel zeker. En dit boekje had ze nooit eerder gezien. Hij had er voor ook nooit iets uit geplukt. Het was niet voor haar bedoeld.

Ik wil je.

De letters staarden haar meedogenloos aan. Snoerden de keel. Pompten haar bloed rond aan een duizelingwekkende snelheid. Die je was zij niet. Een ander dus. Een zij die hij het liefst voor iedereen behalve zichzelf verborgen hield.

Toch hoefde ze niet na te denken. Ze wist het meteen. Want er waren al langer roddels. En jarenlange ontkenningen. Nadrukkelijk. Té nadrukkelijk de laatste keer. En dit was het bewijs dat waar rook is uiteindelijk ook vuur is. Haar buikgevoel had het van bij het begin bij het rechte eind. Dit was geen gewone vriendschap of een boontje voor. Dit was verlangen. Ook lichamelijk. Omheen jouw bekken … Daar hoefde zelfs geen tekening bij.

Langzaam zakte ze neer. Uit zichzelf gepeld. Een hoopje schroot op de koude novembervloer.

Maak je eigen website aan bij WordPress.com
Aan de slag